Geen Terugweg

 

Ik draag vergankelijkheid in me. Steeds meer. 

Elke stap die ik zet komt niet meer terug. 

Alle herinneringen draag ik onzichtbaar voor anderen met me mee. Van begin tot eind, van afkomst tot ouderdom. Blije en verdrietige herinneringen wisselen elkaar af. Er zijn herinneringen die scherp op mijn netvlies staan, aan het vervagen of vervormd zijn. Ze zijn me dierbaar. Ik vervolg mijn weg en koester mijn vergankelijkheid tot mijn dood. Dan zal slechts een symbool mijn aardse bestaan nog een tijdje markeren. 

Er is geen terugweg. 

 

​